တစ္ခါက သားအဖႏွစ္ဦး ရထားစီးၿပီး ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
လမ္းတစ္ေနရာမွာ လက္မွတ္စစ္နဲ႔ႀကံဳေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူက သူလက္မွတ္ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ထဲကို လက္နဲ႔့နိုတ္ၿပီး လက္မွတ္ရွာေဇြရာ လက္မွတ္ကို ခ်က္ခ်င္းရွာမေတြ႔ပဲ အခ်ိန္ အနည္းငယ္ၾကာသြားတယ္ ။
အဲဒီအခါ ေဒါသႀကီးတဲ့လက္မွတ္စစ္က လက္မွတ္ပါလာဟန္မတူဘူးဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းတာကို ဖခင္က ေခါင္းငံု႔ခံခဲ့တယ္။
သားၿဖစ္သူက ၿပန္ေၿပာမယ့္ဟန္ၿပင္ေတာ့လည္း ဖခင္ၿဖစ္သူက သားၿဖစ္သူကိုတားလိုက္တယ္။
ေနာက္လက္မွတ္ရွာေတြ႔သြားေတာ့ လက္မွတ္စစ္လည္း လက္မွတ္ကိုစစ္ၿပီး လက္မွတ္ မွန္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီေနရာကေနထြက္ခြာသြားတယ္ ။
လက္မွတ္စစ္ထြက္သြားေတာ့ သားၿဖစ္သူက "အေဖ... လက္မွတ္ပါရက္သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္မေျပာခဲ့တာလဲ?" လို႔ေမးတယ္။
ဖခင္က "သား... သူ႔ေဒါသ၊ သူ႔စိတ္သေဘာထားကို သူေတာင္တစ္သက္လံုး ခံႏိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ အေဖက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမိနစ္ပိုင္းေလးမွာ သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္ရမလဲ?" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္ ။
ေဒါသၿဖစ္လြယ္တဲ့သူက သူေဒါသၿဖစ္တဲ့ ဒါဏ္ကို သူကုိယ္တိုင္တစ္သက္လံုး ခံစားေနရသူပါ ။
အဲဒါေၾကာင့္ ေဒါသထြက္လြယ္တဲ့ သူနဲ႔ တစ္ခဏေလးေတြ႔တဲ့အခါ သည္းခံလိုက္ပါ ။ သူရဲ့ေဒါသေတြ ကိုယ္ထံကို တြယ္ၿငိွပါမလာပါေစနဲ႔ ။
သူေဒါသေတြ ကိုယ္ထံပါလာတဲ့အခါ ကိုယ္တိုင္လည္းစိတ္ဆင္းရဲၿဖစ္ရပ
"ေနာက္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာတာနဲ႔ ျငင္းခုန္မႈတိုင္းကို ရပ္တန္႔ႏိုင္ပါတယ္".... ဒါကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အၿမဲသတိေပးတဲ့စကားျဖစ္ခဲ့တယ္။
No comments:
Post a Comment